یادم نمی آید آخرین بار درباره وبلاگم چه نوشته ام. این روزها اما می دانم دیگر حسی برای آنچنان نوشتن از آنچه گذشته بر این می نوشتم نیست. تنها حس سبز بودن است که در سینه ما جاری است. نمی گذارد بمیریم و امیدوار نگهمان می دارد. گرچه بخاهیم تمام این سبز بودن را به بودنمان در کنار هم تعبیر کنیم...آری جنبش سبز ما زنده است...