چالش های ذهن من

چند روز پيش چند عکس جالب از سفر اخير رييس جمهور به سرزمين‌هاي آفريقايي که اسم‌هايشان به سختي در ذهنم مي ماند ديدم. کشورهايي که هرکدام به اندازه يزد ما جمعيت مفيد نداشتند. مگر اينکه گاو و گوسفندهايشان را هم در شمارش نفوس بياوريد نکند جمعيتشان به بالاي 1 ميليون برسد. آخر مي گويند آنجا احشام بدرد بخوري هم ندارد. البته قصد توهين به دوستان آن کشوري را ندارم. فقط ترسم از اين بود که مثلا آقاي احمدي نژاد به سرشان بزند و فرض محال، يزد را هم خاهر خانده يکي از اين شهراي چند هزار نفري يکي از اين کشورها کنند. في الواقع طنز جالبي مي شد. طنزي که دسته‌ي ط يش تا ابد در گلويمان گير مي کرد. 

البته اگر بعد از زير خاک کردن حمام مسجد ميرچخماق اگر اين کار را مي کرد هم جاي تعجب نبود. تازه بايد به اينکه خاهر خانده مثلن فلان شهرشان شده‌ايم افتخار هم مي کرديم. حداقل مثل آنها گنجينه هايمان زير خاک مي ماند تا شايد کسي بعدها بيايد و نجاتشان دهد. 

بگذريم. اصل موضوع داشت فراموشم مي شد. داستان اين بود که همشيره هاي محترمي در سالروز رحلت پيامبر اعظم (ص) در مقابل جناب آقاي رييس جمهور به رقص به سبک کشور خودشان پرداخته اند و البته مستحضريم که رييس جمهور اين جور وقت‌ها به قول يزدي‌ها چشمشان را خود مي کنند( سرشان را پايين مي اندازند) تا نبينند اين ظلمي را که به بشر مي رود. و البته بعد از آن کفن پوشان احساس تکليفشان گل مي کند و در خيابان راه مي افتند. که وا اسلاما، وا مسلمانا وا هرچه شما مي گوييد!!!! 

دلم سوخت. براي خودمان. به قول اين مشاور رييس جمهور، در بيرون از مرزها به حدي ايشان معروف شده که مي خاهند بپرستندش و در داخل اين طوري و به قول خودمان توش خودمون رو کشته، بيرونش مردمو... و البته ضرب المثل ديگه اي هم هست که ميگه ... غريبه بوي کباب شامي مي ده. 

ايشون اصلن احساس خجلت زدگي نکردن. اصلن هم فکر نکردن که اين عکسا به ايران برسه و شايد اصلن در صحنه حضور نداشتن. اما خبرگزاري فارس که بچه هايش علاوه بر سوتي دادن فرز هم هستند. سريعن عکس رو حذف کردن که ماها اين عکس بده رو نبينيم و نتونيم نقد کنيم و بر ضد دولت مهر پرور که مهرش به افريقا هم رسيده حرفي بزنيم و تخريب کنيم. 

دست دشمن خارجي هم کوتاهه که ما دور کشورمون رو ديوار کشيديم و نمي گذاريم هيچ عکس مستهجني وارد مملکت بشه... 

مي بينيد؟ اينه حال و روز ما...